Lieve familie, vrienden & bekenden,

Zoals elke keer in januari neem ik de digitale pen op om achterom te kijken naar het afgelopen jaar: een jaar dat naar mijn idee nog sneller omvloog dan voorgaande jaren. Of ligt dat wellicht aan de leeftijd? ;-) Want 2018 was 

voor mij het jaar dat ik de leeftijd van 50 jaar mocht bereiken: toch altijd weer een mijlpaal in een mensenleven...!

Nu onze kinderen allemaal 12+ zijn, is ons gezin ondertussen in een ander vaarwater terechtgekomen. Ze worden 

steeds zelfstandiger en zelfs de tweelingdames schromen er niet voor om Den Haag per tram of bus te doorkruisen, zodat 'taxi Mama' steeds vaker voor de deur kan blijven staan. :-)

Myrte & Éloïse

Éloïse en Myrte vierden dit weekend hun 13e verjaardag en zitten in de tweede klas van Frans middelbaar 

onderwijs. Voor het eerst van hun leven zitten ze bij 

elkaar in de klas! Gelukkig pakt dat heel goed uit.

Myrte is nog steeds het stoere meisje dat graag gitaar speelt en handig op het computervlak en Éloïse is nog

steeds de ballerina, die overigens net als haar grote zus Sophiebijzonder handig is op het tekenvlak.

Sophie

Onze twintigjarige Sophie, 

tweedejaars student 

Kunstgeschiedenis in Leiden, 

heeft dit jaar Franse taal & 

cultuur als tweede studie erbijgenomen! Tot nu toe gaat dat prima en het vormt een mooie combi met Kunstgeschiedenis.

Roderic

Roderic wordt in april 18 jaar en hem wacht het 

eindexamen in juni. Welke studie hij daarna wil oppakken, is nog niet helemaal duidelijk, maar hij hoopt ook in 

Leiden terecht te komen. Met veel plezier gaat hij elke week naar de muzikale Haagse Pipeband. Hij heeft veel vorderingen gemaakt en speelt al aardige deuntjes op de 'chanter' (oefenfluit voor doedelzak). Misschien 'promoveert' hij in 2019 naar het betere blaaswerk… op een echte doedelzak?

Arthur speelt liever de broodnodige computerspellen ;-) , maar heeft ook interesse in fotografie en klussen met zijn vader. Hij redt het op 

school allemaal prima, hoewel hij dat niet het leukste tijdsverdrijf vindt. ;-)

Arthur en Myrte

Sybelle, verkleed in de badjas van Arthur...

Ons zesde kind' ;-) viervoeter Sybelle is nog steeds zeer nadrukkelijk aanwezig in huize Granger. ;-) Ze maakt ondertussen al 5 jaar deel uit van ons gezin en we genieten allemaal van haar. Er wordt wel eens gekibbeld over wie ernaast haar op de bank mag zitten! ;-)

In augustus ondernam ik weer onze traditionele fietstocht met de beide jongens en Myrte. We namen de fietsen mee in de trein tot Gouda, doorkruisten op onze stalen rossen het ganse Groene Hart, overnachtten in een heuse hooiberghut en kwamen weer voldaan terug van deze tweedaagse trip.  Altijd boeiend om te ontdekken hoe mooi het kan zijn op slechts een 'steenworp' afstand van je eigen woonplaats...!

Fietstripoverleg... ;-) door Myrte, Arthur en Roderic

De iets-minder-fietsgrage ;-) Éloïse koos voor twee dagen 'wereldstad Rotterdam' met haar moeder: met de Randstadrail heen en weer en overnachten in het kubuswoninghotel. Een hele belevenis!

Met Bruno gaat het goed. Dit jaar heeft het octrooibureau zijn intrek genomen in een nieuw modern kantoorgebouw. Dat was v.w.b. zijn werk dit jaar wel de meest ingrijpende verandering. ;-) Verder is de werkdruk nog steeds hoog. Als hobby is hij vaak bezig met geluidstechniek (koptelefoons, etc.) en dat biedt de nodige afleiding.

Ook met mijzelf gaat het prima. Op het vlak van vrijwilligerswerk (creatief met wol) bij een interkerkelijk project in de Haagse wijk Bouwlust ben ik helemaal in mijn element en sinds 2018 ook voor kerk-in-de-buurt, in dit geval de wijk Moerwijk. Mijn weekinvulling wordt daardoor steeds meer ingekleurd. Het is mooi om te ervaren dat er boeiende contacten worden opgebouwd. En zelfs een grote stad als Den Haag heeft toch ook iets van een dorps karakter! Elke ontmoeting heeft vaak wel weer een leerzame kant en misschien dit nog wel het meeste: dat het al een zegen is als het gewone leven zich rustig en zonder calamiteiten voltrekt.

Op het wol- en spinvlak thuis ben ik ook nog steeds enthousiast bezig. Misschien dat ik minder regelmatig iets op mijn blog (http://spinnerlei.blogspot.com/) plaats, maar in de regel ben ik altijd bezig met een klein project (2018 was voor mij wel een beetje het-jaar-van-de-muts! ;-) ) en een groter project, wat meer inspanning en denkwerk vergt.

Bruno's moeder is sinds december verhuisd naar een kleinschalige instelling voor dementerenden op het platteland. Ze is daar duidelijk beter op haar plaats dan in een gewoon bejaardentehuis.

Met mijn vader gaat het wonderwel goed v.w.b. zijn gezondheid en zijn ziekte die vooralsnog lijkt te stagneren. Veel redenen om dankbaar voor te zijn!

Dat brengt me ook bij mijn zwager Cor, over wie ik in mijn vorige jaarverslag ook sprak. Voor hem en mijn zus Arja stond 2018 in het teken van uitproberen van mogelijke behandelingen m.b.t. de ernstige vorm van hersentumor die in januari 2018 bij hem werd geconstateerd. Helaas is geen enkele behandeling succesvol gebleken... De ziekte schrijdt langzaam voort en dat betekent elke keer toch wat kleine stapjes achteruit. Aan de andere kant: vorig jaar hadden we eigenlijk niet kunnen denken dat hij nu nog onder ons zou zijn…! Ze proberen nog zoveel mogelijk van allerlei zaken te genieten en bij de dag te leven.

Zo keek ik weer even terug naar het afgelopen jaar en wat we daarin als zegeningen en zorgen ervaarden. Hopelijk biedt het komende jaar weer genoeg gelegenheid om elkaar onder goede omstandigheden te ontmoeten en bij te praten! Rest me nu nog jullie allemaal veel zegen en alle goeds toe te wensen voor de resterende 11 maanden van 2019!

Hartelijke groet namens alle Grangertjes,

Jaccoline